Filmgids.nl - Filmgids, voor filmnieuws, reviews, releases en de dvd top 10

Vroeg of laat neemt de tijd een ongeziene gast met zich mee. De dood brengt ieder een eenmalig bezoek, of dat gewenst is doet er niet toe. Toch stopt het leven na het overlijden niet, althans, niet voor degenen die achterblijven. Vergankelijkheid als onontkoombaar principe loopt als rode draad door The Curious Case of Benjamin Button.

Een merkwaardig geval is Benjamin Button zeker. Nadat hij in 1918 geboren werd als baby met de verschijnselen van een oude man, leeft hij zijn leven verkeerdom. Dus als de jaren voortschrijden verdwijnen zijn rimpels langzaam, maar wordt hij geestelijk ouder. Een interessant concept waarover auteur F. Scott Fitzgerald in 1921 al een kortverhaal schreef. Scenarist Eric Roth leende dat idee en kneedde er een losstaand filmscript van.

Regisseur David Fincher kwam aan het roer te staan van het project. Genoeg reden om in spanning af te wachten wat de man achter films als Fight Club en Zodiac ermee zou doen. Verrassenderwijs maakte Fincher, die zijn films vaak van een duister randje voorziet, er een onfincheriaans lieve film van. De toon van de film blijft weliswaar redelijk duister, maar het het thema van vergankelijkheid zit verpakt in een aandoenlijk pakketje.

Benjamin Button leeft zijn leven namelijk net als ieder ander. Dat betekent een eerste kus, een eerste liefde en andere mooie momenten die drijfveren vormen om door te gaan, ook al wordt ieder behalve hijzelf ouder. Hij groeit op in een bejaardentehuis, waar de dood regelmatig over de vloer komt. Hij oogt als een oud mannetje, maar is ontvankelijk voor al wat zijn pad kruist. Zoals het bevallige meisje Daisy, de romance van de film. Ze krijgen een band die ze van kinds af aan bij elkaar brengt. In de tussentijd werkt Benjamin op een boot en vecht zelfs mee in een oorlog. Vooruit, roept er iemand Forrest Gump?

Hoewel het concept origineel is, klinkt het verhaal wat bekend in de oren. Niet zo vreemd, als duidelijk wordt dat Eric Roth ook verantwoordelijk is voor het script van Forrest Gump. Parallellen tussen beide films zijn onmiskenbaar. Daarom vallen de technische aspecten misschien nog meer op dan het verhaal. Fincher is een filmisch perfectionist en ook zijn Curious Case of Benjamin Button zit boordevol detail. Van de aanvallende haarlijn van het hoofdpersonage tot de verschillende decennia waarin het verhaal zich ontvouwt. De voortschrijdende jaren worden met kostuums, auto’s en muziek bijzonder accuraat weergegeven.

Daarnaast is er veelvuldig gebruik gemaakt van computeranimatie om deze tijdsprecisie te realiseren, maar opvallen doet het zelden. Zo werd het hoofd van Benjamin in de eerste fases van zijn leven met digitale effecten verouderd. Brad Pitt moest er dagelijks vijf uur voor in de make-upstoel zitten, zodat zijn hoofd digitaal op dat van een oud mannetje geplakt kon worden. Het doet geen afbreuk aan zijn spel. Ook tegenspeelster Cate Blanchett (het duo komt na Babel weer samen) is met digitale technieken bewerkt, ook al krijgt zij gedurende de film meer rimpels in plaats van minder.

Mooi. Dat is het woord dat me veelvuldig bekroop tijdens het kijken. Het verhaal is aandoenlijk, maar uiteindelijk weinig verrassend. Het visuele vertoon van The Curious Case of Benjamin Button is de echte kracht van de film. Het is niet verwonderlijk (wel overtrokken) dat de Oscarcommissie dit werk voor dertien gouden beeldjes nomineerde. Of er in alle categorieën gewonnen gaat worden is op voorhand discutabel, maar één ding is zeker: Fincher regisseert inmiddels met ijzeren greep en laat pas los als zijn project vernuftig in elkaar steekt. En dat is te zien.