Het Watergateschandaal van 1972 leidde tot een enorm gebrek aan vertrouwen in de Amerikaanse politiek en uiteindelijk tot het aftreden van president Nixon in 1974. Zijn Vietnambeleid was omstreden en de ex-heerser werd bovendien beticht van machtsmisbruik. Zijn opvolger gaf hem een generaal pardon voor zijn zonden, dus tot een veroordeling kwam het nog niet.
President Nixon kwam daarom pas echt ten val toen hij in 1977 gedwongen werd om openlijk toe te geven dat hij buiten het recht had gehandeld en dat hij het Amerikaanse bestel daarmee beschaamd had. Verantwoordelijk voor deze bekentenis was talkshowhost David Frost, nota bene een Engels entertainer, geen journalist. In een interview dat uiteindelijk 28 uur duurde en waarvan zes uur werd uitgezonden dreef de Brit de Republikein in een hoek waar hij niet meer uit kon komen. Nixon werd gedwongen de handdoek in de ring te gooien.
De film die regisseur Ron Howard maakte over dit historische televisiehoogtepunt (of dieptepunt, in het geval van Nixon), is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Peter Morgan. Morgan schreef eerder al het scenario van The Queen en paste zijn toneelversie van Frost/Nixon aan voor het grote scherm. Het resultaat van die adaptatie is een Hollywoodiaans topwerk met de opbouw van een boksfilm: underdog Frost moet eerst een aantal fikse klappen incasseren van zijn sterkere opponent Nixon, alvorens hij als winnaar de ring uitstapt. Een rematch is dan niet meer nodig.
Dat het einde van de film al leesbaar is op wiki-pagina’s en in geschiedenisboeken doet geen afbreuk aan de spanning. We leren Frost kennen als een flamboyante vrijbuiter die zijn succesvolle televisiecarrière in het slop ziet geraken. Hij weet de gevallen Nixon voor het interview te strikken waar elke Amerikaan drie jaar op moest wachten. Frost steekt zich ervoor diep in de schulden, de president wil graag 600 duizend dollar voor het gesprek. Maar Nixon is niet alleen uit op een snel centje, dit is een uitgelezen kans om zijn imago te herstellen ten opzichte van het Amerikaanse volk.
Beide heren hebben uiteindelijk dus alles te verliezen, of juist te winnen. Er wordt geen troostprijs uitgereikt. In de opbouw richting de climax ziet Frost, gespeeld door de talentvolle Michael Sheen die in The Queen de rol van Tony Blair op zich nam, het aankomende interview vooral als een goede kans om zichzelf opnieuw te bewijzen als presentator. Maar het onderzoeksteam dat hij om zich heen schaart (gespeeld door o.a. Sam Rockwell en Oliver Platt) wil de president zien zweten zoals in het televisiedebat tegen Kennedy. Erop of eronder dus.
In de film wordt Nixon afgeschetst als een man met een groot en vooral gekrenkt ego; vanwege zijn lage komaf heeft hij immer het gevoel dat er op hem neergekeken wordt. De getalenteerde debateerder haalt daarom alles uit de kast om zijn opponent er juist op te jagen, er hangt teveel af van hun huiskamergesprek. Acteur Frank Langella speelt de getergde president fenomenaal. In een minutenlange tirade tegenover Frost is zijn mimiek nog indrukwekkender dan zijn woordenstroom in de bekende Nixonstem.
Meer dan genoeg spanning dus, door een script waarin de cast zich bijna in thuis lijkt te voelen. Een kritische kijker had allicht wat meer authenticiteit gewenst met betrekking tot de oorspronkelijke gebeurtenis, maar de regisseur en schrijver vinden met Frost/Nixon een uiterst intrigerende middenweg tussen vermaak en representatie. En na Howards eerdere boksfilm Cinderella Man uit 2005 kan hij nu eigenlijk een tweede op zijn conto schrijven.
Bekijk de trailer
