Schrijver en regisseur Mike Leigh maakte met Happy-Go-Lucky een realistische, vrolijke film. Poppy (Sally Hawkins) is de personificatie van optimisme. Door niets laat ze zich uit het veld slaan. Als haar fiets wordt gestolen vindt ze het enkel jammer dat ze geen afscheid heeft kunnen nemen. Ze besluit hierop rijlessen te nemen, wat de sterkste scènes van de film oplevert. Haar rij-instructeur Scott (geniale rol van Eddie Marsan) is haar tegenpool in alles. Hij is bovendien een gestoorde, racistische negatieveling die z’n werk veel te serieus neemt. Poppy kan er enkel om lachen en Scott raakt hierdoor keer op keer totaal over z’n toeren.
Poppy is ook extreem impulsief en belandt hierdoor steevast in nieuwe, soms vreemde, maar altijd onverwachte situaties. Die haar zelf ook regelmatig verbazen. Zo neemt ze tango-lessen en geraakt ze op een verlaten bouwterrein in gesprek met een totaal verwarde zwerver. Het is niet altijd allemaal even plausibel wat Poppy doet en overkomt, maar dat ligt misschien juist wel aan onze eigen obsessie om alles te willen controleren, voorspellen en beheersen. Natuurlijk kan niet iedereen leven zoals Poppy, maar een klein beetje van haar impulsieve optimisme zou al wonderen kunnen doen.
Poppy ís de film en dat was misschien zelfs ook wel een betere titel geweest. Sally Hawkins speelt grandioos en het moet bijna wel zo zijn dat Hawkins enkele van haar eigen karaktertrekken heeft gebruikt. Tot in het kleinste detail, van haar lach tot haar taalgebruik is Poppy uniek. Uniek vreemd, grappig, raar, gezellig, ontroerend, maar bovenal vrolijk.
De filmische middelen staan in het teken van de hoofdpersoon. Zelfs de muziek is niet uitgesproken vrolijk, misschien met uitzondering van de openingssequentie waarin we aan Poppy worden voorgesteld. Zij is het stralende middelpunt van de film. Dit wil overigens niet zeggen dat de film voorbij gaat aan alledaagse, serieuze problemen waar iedereen mee te maken heeft. Het gaat juist om de manier waarop Poppy hier mee weet om te gaan.
Naast het formidabele acteerwerk en de constante lijn in de regie moet een compliment gemaakt worden naar de art en kleding departementen. Men zegt wel kleding maakt de man, maar kleding maakt ook zeker een personage. Zo ook bij Poppy. Daarnaast is de inrichting van haar appartement en klaslokaal ook zeer passend. Slechts weinigen zullen zo wonen, maar toch voelt het levensecht aan. Qua verhaal is de film hier en daar misschien wat voorspelbaar en simpel, maar het mag de pret niet drukken: Happy-Go-Lucky is hartverwarmend en Poppy zal je laten lachen.
De dvd valt vies tegen en de bijnaam van RCV (Really Crappy Versions) wordt daarmee wederom bevestigd. Enkele trailers en een dolby 5.1 geluidsspoor zijn de enige extra’s. Zelfs een menu ontbreekt. Het is eigenlijk schandalig, maar het doet je na het vrolijke Happy-Go-Lucky eerlijk gezegd weinig.
Bekijk de trailer
