Na een aantal minder geslaagde komedies te hebben afgeleverd stond Woody Allen’s reputatie als bovengemiddeld filmmaker op de tocht. Hij verliet zijn vertrouwde New York en week uit naar Londen om daar met het verrassende Match Point een nieuwe weg in te slaan.
Geïnspireerd door het zojuist behaalde succes (al waren de Britse recensenten minder enthousiast dan hun Amerikaanse collega’s) schreef Allen weer een rol voor zichzelf in zijn volgende film Scoop. Dat was wellicht iets te veel van het goede want geen Britse distributeur zag er heil in. In Cassandra’s Dream zien we Allen niet en dat is één van de weinige pluspunten van zijn derde en voorlopig laatste Britse avontuur.
De titel verwijst naar het verhaal van de mythische prinses Cassandra. In een ambitieuze bui bedonderde zij de goden en verkreeg zo de gave om de toekomst te voorspellen. Veel profijt had Cassandra niet van haar gave want de goden ontstaken in woede en straften haar op toepasselijke wijze: niemand zou haar voorspellingen ooit serieus nemen.
Net als de mythische zieneres zijn de hoofdpersonen van Cassandra’s Dream ambitieus en tot alles in staat om hun dromen te verwezenlijken. Ian (Ewan McGregor) is uit loyaliteit werkzaam in het restaurant van zijn vader en zijn gokverslaafde broer Terry (Colin Farrell) werkt als automonteur. Als Terry zich aan de speeltafel in de problemen werkt besluiten de broers financiële hulp van hun schatrijke oom Howard (Tom Wilkinson) in te roepen. Howard blijkt echter een soort diabolische Sinterklaas die een dubieuze wederdienst van zijn neven verlangt. Maar de nood is hoog en Ian en Terry besluiten de voorwaarde van Howard te accepteren. Het blijkt een beslissing met verregaande gevolgen voor de psychische gesteldheid van Terry.
Ewan McGregor en Colin Farrell zijn ongeloofwaardig als broers. Daar komt bij dat hun vader en moeder nog clichématiger zijn dan Jan Klaassen en Katrijn. Zonder zijn broer overtuigd Ewan McGregor wel en andersom is Farrell alleen ook redelijk te verteren. Sally Hawkins en Hayley Atwell mogen hun vriendinnetjes spelen. Mike Leigh protégé Hawkins speelt haar rol leuk maar Atwell is vrij irritant als ingebeelde femme fatale. Verder valt Tom Wilkinson hier en daar terug op overacting en speelt Philip Davis een prima bijrol.
Voor de muziek vroeg Woody Allen landgenoot Philip Glass en dat is direct te horen. Zijn score voor Cassandra’s Dream vertoont overeenkomsten met de muziek van Notes on a Scandal en The Hours.
Cassandra’s Dream is een enigszins teleurstellende afsluiting van Allen’s Britse periode die zo hoopgevend begon met Match Point. Het plot lijkt afkomstig uit een tweederangs soap en het einde hoort meer thuis in een veristische opera. De film blijft echter uit te kijken door de degelijke regie van Allen en het acteerwerk van Ewan McGregor.
Bekijk de trailer
