Na een tragisch arbeidsongeval zit de uitgebluste Ben Carson in een diep dal. Met zijn vrouw botert het niet meer, hij slaapt bij zijn zuster op de bank en om van zijn alcoholverslaving af te geraken neemt hij zware medicatie. Maar toch slaagt hij er met mondjesmaat in zijn leven weer op het juiste spoor te krijgen… tot hij een baan vindt als nachtwaker in een afgebrand warenhuis waar de overgebleven spiegels een eigen leven leiden.
Mirrors is het broodnodige koren op de Amerikaanse horrormolen die momenteel op volle toeren draait. Bij gebrek aan creativiteit is de industrie aangewezen op twee fundamentele overlevingsstrategieën, namelijk het remaken van buitenlandse succesfilms en het binnenhalen van buitenlandse succesregisseurs. Deze prent combineert beide strategieën tot één project, want het is losjes gebaseerd op het Koreaanse Into The Mirror én geregisseerd door de Franse regisseur Alexandre Aja, die eerder potten brak met Haute Tension en de remake van The Hills Have Eyes.
Dit even ter verantwoording van het grootste pijnpunt in de film: de voorspelbare vertelstructuur die voortvloeit uit het voor de hand liggende mainstreamgehalte. Waar Aja met zijn eerste werk nog blijk gaf van een eigenzinnige visie — hoewel hij ook daar niet bepaald de clichés schuwde — moeten we tot onze grootste spijt constateren dat hij deze keer eieren voor zijn geld kiest door het grote publiek op te zoeken. Niet dat dit per definitie resulteert in slechte kwaliteit, maar in Mirrors smaken de stereotiepe clichés die aan dit genre verbonden zijn nogal bitter. Iets wat Aja in zijn eerdere werk perfect wist op te vangen met een ijzersterke uitwerking.
Maar het is niet al kommer en kwel, want het scenario dat deels van zijn hand is (in samenwerking met zijn partner in crime Grégory Levasseur) bestrijkt genoeg facetten om de kijker langdurig aan het scherm gekluisterd te houden. Zo zijn er bijvoorbeeld een slimme psychologische insteek en een gezonde dosis speurwerk waarbij de ex-agent in Ben Carson (vertolkt door een immer overtuigende Kiefer Sutherland) zijn uiterste best doet om de mysteries van het spiegelpaleis te ontrafelen. Gelukkig zien we ook geregeld de echte Aja aan het werk die het publiek bespeelt met vlijmscherpe speldenprikken en een efficiënt metafysisch sfeertje.
Uiteindelijk luidt het verdict dat Mirrors, ondanks enkele verdienstelijke pogingen, zelden tot nooit vernieuwend is in het spookgenre; die paden werden namelijk al meermaals bewandeld door zowel Spaanse als Aziatische cineasten. Nu resteert een middelmatige horrorfilm die binnen enkele jaren louter te boek zal staan als een aanvulling op het oeuvre van een talentvolle regisseur.
