Vandaag staat het festival in het teken van de première van Blind Date, de remake van de gelijknamige film van Theo van Gogh. Regisseur Stanley Tucci en actrice Patricia Clarkson zijn in Vlissingen om het evenement bij te wonen en hun film te promoten, evenals een aantal Nederlandse filmsterren. ‘s Avonds sta ik aan de rode loper, eerst is het tijd voor een paar milde festivalfilms.
De eerste film van vandaag is de Franse boekverfilming Un Secret, die meedingt in de Film en Literatuurcompetitie. In Un Secret wordt de kijker ingewijd in de familiegeheimen van een Joodse familie die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de problemen komt. Hoewel de mise en scène en het acteerwerk degelijk zijn geeft de film het geheim veel te snel prijs. Bovendien kan iedere oplettende kijker van verre zien aankomen wat de betrokkenen gaat overkomen. Hoewel soms wat aan de trage kant is Un Secret een aardige familiegeschiedenis, maar wel een die lijdt onder zijn eigen doorzichtigheid. Hierna neem ik de tijd om een film uit de door het publiek gekozen top vijfentwintig te bekijken die ik niet eerder gezien heb: de ingetogen muziekfilm Once, vorig jaar een hit op Film by the Sea. De film is vooral een vehikel voor de muziek, maar die is mooi genoeg om me niet aan het simpele verhaallijntje en de inferieure beeldkwaliteit te ergeren.
Na Once neem ik voor mijn avondeten mijn toevlucht tot de meest dichtstbijzijnde snackbar, die op dat moment overspoeld wordt door festivalbezoekers die aan het napraten zijn over de film die ze het laatst gezien hebben. In tegenstelling tot festivals in de randstad is de sfeer op Film by the Sea wat minder open. Er wordt minder openlijk over de films gepraat en soms kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de Zeeuwen heel blij zijn met hun festival, en niet erg kritisch. Misschien is dat de reden dat er bijna nooit iemand klaagt als films te laat beginnen, zoals ook vanavond het geval is bij Brick Lane. Omdat de film twintig minuten te laat begint moet ik eerder weg om de aankomst van de sterren op de rode loper die avond niet te missen. Ik neem me voor de volgende keer wel iets te zeggen, want Brick Lane valt niet tegen. In de jaren tachtig wordt in Bangladesh de nog jonge Nazneen uitgehuwelijkt aan een ‘educated man’ en naar Londen gestuurd om met hem te trouwen. Haar moeder heeft zich dan al verdronken, haar zus blijft achter in hun thuisland. Eenmaal in Londen trouwt Nazneen en krijgt ze twee dochters, maar ze mist haar thuisland en wil terug. Als ze wat naaiwerk aanneemt om meer inkomsten te vergaren krijgt haar sociale leven een impuls en veranderen de zaken. Regisseur Gavron speelt in haar film met omgeving en kleur: het leven in Bangladesh is kleurrijk tegenover het droevige grauwe leven in Londen, maar naarmate Nazneen opleeft komt er weer meer kleur en licht in de film. Brick Lane bewandelt geen onbetreden paden en is soms wat aan de trage kant – toch vind ik de film mooi genoeg om te betreuren dat ik het einde moet missen.
Om 20.45u sta ik namelijk klaar bij de rode loper voor de première van Blind Date – de komst van Patricia Clarkson, één van mijn favoriete actrices, wil ik niet missen. Natuurlijk duurt het zeker tot 21.15u tot de auto’s met sterren arriveren, maar het foto’s maken gaat deze keer een stuk beter – Film by the Sea heeft een speciaal persvak ingericht dus springen er niet meer continu mensen met enorm wijde jassen voor mijn lens die het zicht blokkeren. Voor Tucci en Clarkson lopen Peer Mascini, Theodor Holman, Georgina Verbaan, Katja Schuurman en Thijs Römer ook over de rode loper. Laatstgenoemde wijst alle verzoeken om een quote of kort interview van de cameraploegen af; gelukkig zijn Tucci en Clarkson als ze eenmaal arriveren en stuk toegeeflijker. Met mijn grote camera probeer ik zo snel mogelijk zoveel mogelijk foto’s te maken van alles wat voorbijkomt.
Als iedereen gearriveerd is haast ik me de zaal binnen, waar weer gelegenheid is om foto’s te nemen als Tucci de zaal toespreekt: hij verzekert het publiek ervan niet boos te worden als er iemand wegloopt. Ik kan het niet laten om telkens als een klein kind naar de rij achter me te kijken waar Clarkson zit: mijn eigen Zeeuwse nuchterheid is ver te zoeken. Ook bij het kijken naar Blind Date is deze nog niet teruggekeerd en ik verbaas me weer eens over Clarkson: ze geeft een voor mij perfecte invulling aan de problemen van haar personage. De film gaat, net zoals het origineel, over een stel dat worstelt met de dood van hun dochter. Om hun relatie te redden doen ze aan blind dates in een smoezelige oude bar, telkens met een ander thema. Of de film het haalt bij het origineel kan ik niet beoordelen, maar Peer Mascini lijkt na afloop niet bepaald onder de indruk te zijn van de ‘Hollywoodaanpak’ – René Mioch weet hem snel de mond te snoeren met een ‘dat bespreken we op de borrel wel’. Zelf ben ik in ieder geval wel gecharmeerd van de film, die donker en droevig maar ook humoristisch is. Na afloop vertrekken alle VIPS naar de zogeheten Business Lounge en is er voor het gewone volk een borrel, maar als ik daar een kijkje neem is het zo goed als leeg. Ik besluit dus maar dat het tijd is voor mijn gang naar huis, maar werp wel nog een blik over mijn schouder die niets oplevert: Clarkson is vast al terug naar haar hotel.
