Een budget van zestig miljoen, een cast waar menig regisseur van zou likkebaarden en een gevechtschoreograaf die verantwoordelijk is voor Chinese actiespektakels zoals Hero en House of the Flying Daggers. Wat kan er dan nog mis gaan? Uwe Boll.
De Duitse Hollywoodregisseur Uwe Boll heeft op zijn minst last van slechte publiciteit. Dat komt door zijn gebrek aan talent, maar ook door zijn exorbitante ego. Boll houdt immers een spel gaande tussen de critici en zichzelf. Zodra de onvermijdelijk negatieve kritieken over zijn films verschijnen gaat hij de discussie aan, steevast. Schieten woorden even tekort, dan daagt hij die schavuiten gewoon uit voor een bokswedstrijd.
Hoe de geschillen dus ook worden rechtgezet, Boll heeft gelijk. Of met andere woorden: Uwe Boll is niet gek, hij is een vliegtuig! Toch moet hem nagegeven worden dat hij door zijn tomeloze inzet al negen flops heeft mogen maken. Hij doet waar hij zin in heeft. De Duitse geldkraan staat voor hem open, zo ver zelfs dat hij voor In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale zestig miljoen dollar mocht uitgeven. Wat kan een rampenregisseur met zoveel geld? Juist, een nieuwe flop maken, maar ditmaal van epische proporties.
Het spel Dungeon Siege vormde de basis voor deze film, waarin trolachtige wezens zonder duidelijke aanleiding steden en dorpen binnenvallen. Ze vermoorden daarbij de zoon van een armlastige boer en ontvoeren zijn vrouw op de koop toe. Bad move. De beesten (Kruggs) worden aangestuurd door een boze tovenaar die het op, hoe kan het ook anders, wereldoverheersing heeft gemunt. Gelukkig kan de boer goed overweg met een zwaard, karate en alsof dat nog niet voldoende is, een boemerang. Pas op tovenaar.
Tijdens het audiocommentaar van de dvd-uitgave vermeldt Boll dat sommige acteurs maarliefst acht uur per dag in de make-upstoel zaten om tot Krugg getransformeerd te worden. Dat is een leuke wetenswaardigheid als er gekeken wordt naar het resultaat, want de latex pakken en emotieloze maskers geven het gevoel van een jaren 80 B-film: de rits is net niet zichtbaar en de acteurs weten zich in de houterige pakken geen houding te geven.
Hun bewegingen dragen niet bij aan spectaculaire gevechten, een onmisbaar ingrediënt van een goed fantasy epos. Het lijkt erop dat Boll hard zijn best doet om memorabele knokpartijen te realiseren, maar overdrijft in zijn ongeremde enthousiasme. Wanneer twee immense legers tegenover elkaar staan (vooruit, dat begint met een imposant shot van honderden vechtende figuranten) laat hij de Kruggs elkaar al brandend uit een katapult lanceren. Gladiator keer tien, maar een beetje stom is het wel.
Het is vreemd dat erkend actiechoreograaf Siu-Tung Ching zijn hulp verleende aan de gevechten, maar het meest opmerkelijke aan deze film is de cast. Burt Reynolds werd uit het stof gehaald (weliswaar om een stoffige koning te spelen), Ray Liotta leeft zich uit als boze tovenaar, Claire Forlani is de gezapige moeder en de immer stoere Ron Pearlman speelt een oude familievriend. Jason Statham doet bovendien waar hij goed in is: actieheldje zijn. Voeg daar Leelee Sobieski en John Rhys-Davies nog aan toe en de waslijst aan topnamen is compleet. Niet misselijk.
Onder leiding van Boll bakken de doorgewinterde acteurs er echter weinig van. Reynolds heeft zijn blik op permanente staat van paniek, alsof hij zich afvraagt of zijn loonstrookje deze ellende wel voldoende dekt. Liotta overdrijft schromelijk in zijn poging om de snoodaard uit te hangen en zelfs Ron Pearlman is niet zo stoer meer (écht waar). Gelukkig houdt actie-icoon Statham de boel overeind, ondanks de brakke dialogen die zijn personage moet uitspuwen.
En toch. Toch haal ik enorme voldoening uit een Uwe Boll film. Het is fantastisch om te zien hoe een man zijn werk met zoveel enthousiasme laat falen. De beste vent heeft geen kaas gegeten van regisseren, maar doet het lekker toch. En wat de critici zeggen? Wat maakt dat nou weer uit!
Bekijk de trailer
