Na een nacht van diepe, onrustige slaap begint mijn tweede festivaldag vandaag met de Australische film The Black Balloon. In de zaal is het nog niet echt druk. Als ik om me heen kijk in de zaal zie ik vooral vrouwen van middelbare leeftijd. In The Black Balloon doet Thomas zijn best zijn autistische broer Charlie te accepteren, maar het gaat hem niet zo gemakkelijk af.
Dat zijn familie telkens moet verhuizen omdat zijn vader beroepsmilitair is en zijn hoogzwangere moeder bedrust moet houden helpt niet mee – Thomas’ integratie op zijn nieuwe middelbare school loopt niet bepaald voorspoedig nadat zijn brallerige klasgenoten erachter zijn gekomen dat zijn broer een handicap heeft. Toch ziet de mooie Jackie wel iets in Thomas, maar Charlie bemoeilijkt hun relatie.
The Black Balloon lijkt op het eerste gezicht een stuk lichtvoetiger dan een summiere samenvatting zou doen vermoeden. De film zit vol kleur en zonlicht, maar de levens van de personages zijn niet bepaald zonnig. Thomas wordt niet echt gezien door zijn ouders, wiens aandacht noodgedwongen uitgaat naar autist Charlie, die op overdonderend overtuigende wijze gespeeld wordt door Luke Ford. Hoewel de rest van de cast ook kan acteren is het zijn invulling van de rol van Charlie die The Black Balloon boven het gemiddelde uittilt. Toch irriteert de film soms ook: de vader des huizes gedraagt zich nu en dan behoorlijk infantiel en iets te vaak worden zaken die al lang duidelijk zijn ook nog hardop uitgesproken door de personages. Deze kleine minpunten wegen niet zo zwaar dat ze van The Black Balloon een slechte film maken – wellicht maakt de film wel meer indruk op kijkers die ervaring hebben met autisme.
Hierna is het eindelijk tijd voor de nieuwe Coen Brothers’: Burn After Reading, dit jaar de openingsfilm van Film by the Sea. De film trekt veel publiek aan: gisteravond lukte het me niet een kaartje te krijgen voor de spijkerbroekenpremière terwijl de film draaide in meerdere zalen. Ook vandaag zit de zaal bijna helemaal vol, en niet alleen met de Zeeuwen van middelbare leeftijd die ik bij veel andere films tegenkom. Burn After Reading trekt net als de andere Hollywoodproducties die het festival geprogrammeerd heeft ook jongere bezoekers naar het festival.
In Burn After Reading valt een document van een ex CIA-agent (een gefrustreerde zak, geweldig gestalte gegeven door John Malkovich) in handen van twee oliedomme fitnessmedewerkers (Frances McDormand en Brad Pitt). Wanneer ze Malkovich op lachwekkende wijze proberen te chanteren met een document dat eigenlijk slechts gegevens over zijn financiële situatie bevat betrekken ze ook Malkovich’ ijskoude vrouw (Tilda Swinton) en haar gladde minnaar (George Clooney) in hun kansloze complot. Het is niet de verhaallijn die Burn After Reading zo de moeite waard maakt: de geheime gegevens zijn uiteindelijk niet veel meer dan een MacGuffin om de plot te sturen. Het is eerder de sterke cast van de film – hoewel de personages stuk voor stuk typetjes zijn, zijn het wel grappige, goed gespeelde typetjes. Hoewel Burn After Reading op het eerste gezicht inhoudelijk leeg lijkt slagen de broertjes Coen er toch in een aantal fenomenen van deze tijd grondig belachelijk te maken. “You represent the idiocy of today!” schreeuwt Malkovich zelfs tegen fitnessmedewerkster McDormand. Burn After Reading is zeker niet de beste film van de Coens, maar wel een bevredigende komedie.
Na Burn After Reading een 4 out of 5 te hebben gegeven op een scheurstrookje voor de filmbarometer van het festival begeef ik me samen met mijn gezelschap naar een restaurant om wat te lunchen en krijg ik een openbaring: tweeënveertig films ga ik niet halen deze week. Mijn hoofd voelt bijzonder zwaar en het is tijd om wat uit te rusten. De andere drie films die ik in gedachten had laat ik schieten, in de hoop ze later in de week in te halen. Thuis neem ik een bad en maak ik in mijn hoofd al een verlanglijstje voor de rest van de week. Hoofdrolspelers: antigrippine, vitaminebruistabletten, keelsnoepjes en nog minstens vijfentwintig festivalfilms.
