Dit jaar bestaat Film by the Sea, het jaarlijkse internationale filmfestival in Vlissingen, alweer tien jaar: een goede reden om de mooiste films uit de geschiedenis van het tienjarige festival nog eens voorbij te laten komen en weer een breed scala aan activiteiten aan te bieden in het Vlissingse hart van het festival: bioscoop Cinecity. Vanavond barst het festival daar los met het vertonen van de openingsfilm: Burn After Reading.
Van 12 tot 22 september 2008 staat bioscoop Cinecity aan de Vlissingse Spuikomweg in het teken van de tiende editie van Film by the Sea. Net als tijdens de voorgaande edities draait het festival niet alleen om film: bezoekers kunnen zich onderdompelen in een breed scala aan activiteiten. Het Film en Literatuurprogramma, de talkshows, lezingen en uitreiking van de Lifetime Achievement Award (dit jaar aan de gebroeders Dardenne) zijn inmiddels vaste prik. Bijzonder dit jaar is de mogelijkheid om films terug te zien uit de vorige negen edities van het festival. Film by the Sea bood bezoekers de kans om op hun favoriete films te stemmen. Het resultaat is een top 25 die tijdens het festival opnieuw vertoond wordt, met als publieksfavoriet As It Is In Heaven (2004). Voor wie niet eerder kennis heeft gemaakt met deze 25 films is deze actie een geweldige uitkomst, en het zal het festival qua bezoekerscijfers vermoedelijk ook geen windeieren leggen. Voor wie echter al bekend is met deze vijfentwintig films en geen behoefte heeft ze opnieuw te bekijken heeft Film by the Sea genoeg ander moois in de aanbieding.
Vandaag begeef ik me vanuit een druilerig Amsterdam naar Film by the Sea om de tiende editie van het festival de volle negen dagen zo goed mogelijk te ervaren. Mijn programma van films die ik wil zien, dat ik haast likkebaardend in elkaar heb gezet, gunt me weinig daglicht maar echt erg vind ik dat niet. Tijdens de ruim tweeënhalf uur durende treinreis naar Vlissingen denk ik terug aan mijn eerste ervaringen met het festival: toen stond ik als hostess in een ondenkbaar nauwsluitende zilveren jurk langs de rode loper en reikte ik champagne uit. Dat dit jaar een hele andere ervaring zal worden stond ver voor het festival al vast: ik ben van plan kopje onder te gaan in de zee van films die het festival te bieden heeft.
Maar eerst is er de openingsavond. Stond ik een paar jaar geleden nog op de rode loper, dit jaar sta ik ernaast. Voor de gelegenheid heb ik mijn camera meegenomen om foto’s te maken van de prachtig uitgedoste genodigden – inderdaad, genodigden: als pers zijnde mag ik de openingsfilm jammer genoeg pas de volgende avond tijdens de zogenaamde spijkerbroekenpremière bekijken. Foto’s maken mag wel, maar niet binnen. Naast me en tegenover me staan andere, echte fotografen en een paar cameraploegen. De belangstelling voor het festival is in orde, maar jammer genoeg slaag ik er niet in om echt goede foto’s te maken van de in rap tempo voorbij wandelende genodigden – andere pers is een stuk bedrevener in het uitvogelen van het beste camerastandpunt, en de grote bloembakken die het zicht blokkeren helpen ook niet. Erger nog: tot mijn schaamte moet ik bekennen dat het me zwaar valt onderscheid te maken tussen prachtig uitgedoste ‘genodigden’ die zelf een kaartje (à heel wat euro’s) voor het festival hebben gekocht of gekregen en de echte genodigden, de beroemdheden die het festival visiteren.
Wie ik moeiteloos herken is René Mioch, vaste gast op gelegenheden als deze. Hij is enthousiast over de gekozen openingsfilm – morgen weet ik of dat terecht is, maar met mijn vertrouwen in de broertjes Coen zit het wel goed. Nadat de inloop plaats heeft gevonden zal het festival officieel geopend worden, en om 21.00u zal de vertoning van Burn After Reading van start gaan. In één van de zalen zitten naast galajurken en maatpakken zit er niet in, wel mag ik naar het openingsfeest, maar ik besluit vanavond vroeg naar bed te gaan. De komende negen dagen wil ik tweeënveertig films gaan zien, en mijn eigen eerste festivaldag lijkt veelbelovend met 3:10 To Yuma, The Mourning Forest en Burn After Reading op mijn lijstje. Jurken bewonderen is leuk, maar mijn onbetwiste voorkeur gaat uit naar het witte doek.
