Olie, olie, olie en nog eens olie. Dat is waar het in Paul Thomas Andersons nieuwe film There Will Be Blood allemaal om draait. Dit keer geen veelvoud aan verhaallijnen of kikkers die uit de hemel komen vallen, maar een verhaal over the rise and fall van een oliebaron.
Daniel Day-Lewis speelt de hoofdrol in de nieuwe film van Paul Thomas Anderson. Voor menig filmliefhebber was dit nieuws, nu alweer ruim een jaar geleden, meer dan genoeg reden om twee data met rood aan te kruisen in de agenda’s. Die datums waren de dag van de bioscooprelease en de dag van de Oscaruitreiking. Want dat There Will Be Blood met de nodige gouden beeldjes zou gaan lopen stond al ruim van tevoren vast. Uiteindelijk werd de film voor liefst 8 Oscars genomineerd, waarvan er twee ook daadwerkelijk werden binnengesleept.
There Will Be Blood laat zich nog het best typeren als een moderne variant op The Treasure of the Sierra Madre. Met dien verstande dat goud wordt ingeruild voor olie en Humphrey Bogart voor Daniel Day-Lewis. Day-Lewis is namelijk de man waar alles om draait in deze film. Hij speelt Daniel Plainview een man die obsessief bezig is met het vinden van olie en de daarmee gepaard gaande rijkdom. Hoe hij aan olierijke grond komt en hoe hij de inwoners van die grond afkrijgt zal hem een zorg zijn. Kan hij de mensen met een schamel loon verjagen dan doet hij dat, maar moet hij zich laten dopen en voordoen als gelovige dan heeft hij daar ook geen problemen mee.
Een weinig sympathiek hoofdpersonage zou je zeggen. Mensen vertrouwen doet hij niet en vrienden heeft hij dan ook nauwelijks. Toch is dat maar de halve waarheid. Sterkste punt van There Will Be Blood zijn namelijk de ondoorgrondelijke personages. Is Daniel Plainview nu een monster en gebruikt hij zijn geadopteerde zoon enkel om de mensen te overtuigen van zijn goede motieven? Of is hij echt een liefhebbende vader die alles voor zijn zoon overheeft? Het antwoord blijft lang uit en zelfs als het dan gegeven wordt blijft nog de twijfel hangen of het wel een oprecht antwoord was.
Dat Daniel Plainview als personage gedurende de film zo boeiend blijft komt voor een groot deel door zijn vertolker. Day-Lewis speelt niet in veel films maar als hij ergens voor gaat doet hij dat ook volledig. Zijn extreme voorbereiding en toewijding bij het maken van films zorgt er dan ook voor dat hij na praktisch iedere film zijn pensioen aankondigt. Gelukkig blijft Day-Lewis terugkomen op die besluiten en haalde hij met zijn rol in There Will Be Blood zijn tweede Oscar binnen.
Toch is zelfs een fenomenale Daniel Day-Lewis niet voldoende om There Will Be Blood uiteindelijk overeind te houden. Belangrijkste reden hiervoor is de speelduur. Met ruim 150 minuten duurt de film simpelweg te lang. Ook de inbreng van regisseur Anderson is kleiner dan we gewend zijn. Daar waar hij in Boogie Nights en Magnolia nog regelmatig zijn creativiteit kon tonen is dat in een boekverfilming van een standaard rise and fall film veel moeilijker. De onvoorspelbaarheid die zijn vorige werken herbergde zijn hier dan ook grotendeels verdwenen. De omwikkelingen en problemen dienen zich al van mijlenver aan en maken de film redelijk voorspelbaar.
Dat de film uiteindelijk toch nog op een dikke voldoende eindigt mag eigenlijk compleet op conto van Day-Lewis worden geschreven. George Clooney, ook genomineerd voor de Oscar van beste acteur, drukte het in Time Magazine misschien nog wel het mooist uit toen hij zichzelf vergeleek met Hillary Clinton: ‘Als Barack Obama er niet was geweest had het een heel mooi jaar kunnen worden.‘ In dit geval was het niet Barack Obama die de weg naar roem versperde maar was het een briljante Daniel Day-Lewis.
