Parijs 2008. Onder de populaire lichtstad ligt een wereld waar duisternis regeert. 580 kilometer aan ondergrondse gangen die propvol steken met de overblijfselen van 7 miljoen mensen die er in de 14de eeuw opgeborgen werden. Vandaag doen de catacomben dienst als geheime locatie voor illegale feestjes. Op een avond wordt de schuchtere Victoria door haar losbandige zus (vertolkt door popzangers P!nk) overgehaald om mee te gaan naar zo’n feestje. De paniek slaat echter snel toe wanneer Victioria verdwaalt in het onderaardse doolhof…
“From the producers of Saw”, zo luidt de veelbelovende frase waarmee de cover van Catacombs slim wordt opgefleurd. Een heuse aandachtstrekker. De oplettende kijker zal snel doorhebben dat de gelijkenissen ver te zoeken zijn, ondanks het opdringerige zedenlesje dat de leuze “carpe diem” predikt. Waarmee we alleen maar willen zeggen: laat je niet misleiden door zulke gehaaide promotalk, want Catacombs lijkt in niets op het vernuftige scenario waarmee Saw ooit potten brak. Wel krijg je als kijker een erg sobere film te zien die met een eenvoudig uitgangspunt in de eerste plaats adrenaline en intensiteit beoogt.
Die adrenaline en intensiteit moeten voornamelijk voortvloeien uit de scènes waarin Victoria als opgejaagd wild door de onderaardse gangen rent. Met zaklamp zowaar … en schijnbaar achtervolgd door iets waarover de kijker voortdurend in het ongewisse wordt gelaten. Helaas ontbreekt het deze scènes aan voldoende kracht om de gewenste suspense te genereren. Men tracht dit enigszins op te vangen met een beklemmende cameravoering die een claustrofobisch sfeertje opvoert, wat deels ook lukt, maar omdat deze scènes zowat het ganse middenstuk van de film beslaan, loert de verveling al snel om de hoek.
Uiteindelijk gebeurt er ook veel te weinig om de kijker bij de les te houden, hetgeen al gauw resulteert in een gebrek aan net datgene wat men nastreeft: adrenaline. Gelukkig duurt Catacombs niet te lang en stevent de film snel af op de voorspelbare, maar daarom niet minder goede plottwist. Daarbovenop wordt de kijker getrakteerd op een zieke finale die al het voorgaande in een ander perspectief plaatst. Niet dat deze cynische noot plotsklaps alle mankementen doet vergeten, al zorgt het memorabele einde er wel voor dat je de film niet snel vergeet.
Ten slotte staan er op de dvd niet veel franjes of extra’s. De schijf bevat alle standaardeigenschappen zoals het 16:9 breedbeeldformaat, de keuze tussen het Dolby Digital of het DTS geluidssysteem, optionele ondertitels, een selectiescherm met de afzonderlijke hoofdstukken en de originele filmtrailer. De dvd-versie van Paradisio Home Entertainment is dus net als de film zelf erg sober.
