Luke McNamara heeft het allemaal goed voor elkaar. Hij blinkt uit op school, is aanvoerder van het roeiteam en heeft een succesvolle toekomst in het vizier. Om zijn succes te bekronen wordt hij aangenomen als lid van een prestigieuze genootschap, The Skulls. Zijn kamergenoot waarschuwt hem voor de mogelijke consequenties van zijn lidmaatschap, maar Luke slaat diens goede raad in de wind en wordt onbewust helemaal opgeslorpt in een web van intrige en perverse machtsspelletjes.
De hoofdrol in The Skulls is weggelegd voor Joshua Jackson. Wellicht nog het meest bekend als de sympathieke Pacey uit Dawson’s Creek, maar in feite heeft hij al een resem (minder bekende) bijrolletjes in horrorfilms achter z’n naam staan; voor veel jongeren het genre waar hun lange acteercarrière begint. Ook nu weer kiest Jackson voor een donkere film die doorspekt is met bedrog, leugens en moord. Zijn vertolking is zondermeer solide, al zal hij zich in toekomstige projecten nog meer moeten bewijzen wil hij de echt grote rollen binnenrijven.
The Skulls is gebaseerd op de Skull-and-Bones Society van de Yale Universiteit en heeft de reputatie geen te beste film te zijn. Welnu, deze prent mag dan inderdaad geen meesterwerk zijn, ze beschikt nochtans over afdoende kwaliteiten om de ganse speeltijd te boeien. Zo wordt de faculteit waar al het onheil zich afspeelt netjes aangekleed met een duistere sfeer en een erg passende soundtrack die de mooiste klanken uit een piano tovert. Bovendien halen de schrijvers compromisloos uit naar de high society en de dubieuze activiteiten van allerlei elitegroepen waartoe volgens geruchten zelfs de huidige president van de VS zou behoren.
Langzaam maar zeker krijgt Luke de ware identiteit van The Skulls en haar leden in de gaten. Het is aan hem om zijn lot te ontvluchten en het geraamte van de geheime genootschap bloot te leggen. Vanaf dat moment wordt het scenario te vluchtig en te naïef afgeraffeld, het sfeerelement verdwijnt een beetje naar het achterplan en de film verzandt in een ietwat doordeweekse thriller. Een slimme plotwending redt uiteindelijk nog de meubelen en tilt deze film boven de middelmaat uit.
Paradisio heeft deze film onlangs heruitgebracht onder haar Top Cinema Selection reeks. Aan deze DVD-versie zijn enkele nietszeggende extra’s toegevoegd, waaronder TV-spots, een trailer, een twintigtal stills en een mager reepje onleesbare tekst over de cast en crew. Daarnaast is er nog als making of vermomde behind the scenes footage zonder enige diepgang en zonder Nederlandse ondertiteling. Maar het ergste is waarschijnlijk nog de foeilelijke banner die de cover art helemaal ontsiert. Kortom, een uitgave die deze verder aardige film onwaardig is.
