Het blonde snoepje Mandy Lane wordt geadoreerd door iedereen op haar middelbare school. Tijdens haar introductie in de wandelgangen van het gebouw laten alle jongens hun ogen vol lust op haar parmant vooruitwijzende boezem vallen, alle meisjes kijken haar vol jaloezie na.
Als gehypnotiseerd staarde ik met de jongens mee, maar Mandy Lane (Amber Heard) bleef tot ieders spijt met paradoxale kunde zowel zwoel als stoïcijns vooruit kijken. Ondanks haar mateloze populariteit houdt ze zich afzijdig van haar leeftijdsgenootjes die allen behoorlijk seksbelust zijn.
Des te groter is de verbazing als Mandy meegaat naar de ranch van een van haar klasgenoten. Ze vertrekt met twee meisjes en drie jongens die maar één doel voor ogen hebben: een weekendje drank, drugs en seks. Met haar, als het aan de jongens ligt. Maar ook op het grote en vooral desolate landgoed houdt ze de boot af. Wat is er toch aan de hand met Mandy Lane?
Let in de laatste alinea vooral op de bijvoeglijke naamwoorden ‘groot’ en ‘desolaat’, want All the Boys Love Mandy Lane is geen romantische tienerkomedie. Au contraire, All the Boys Love Mandy Lane is een tienerslasher. Helaas één die voor de genreliefhebber even voorspelbaar overkomt als mijn woordkeuze. Een groot huis ver van de buitenwereld en een handjevol tieners voorspelt nooit iets goeds.
Natuurlijk breekt op de eerste avond al de spreekwoordelijke pleuris uit nadat ze regel één van de slasherconventies breken: ga nooit alleen naar buiten, zeker niet in het donker. Na hun fatale fout worden ze stuk voor stuk omgelegd door een voorspelbare dader wiens identiteit al halverwege de film wordt onthuld. De weinige spanning die deze horror herbergt wordt zodoende vroegtijdig weggenomen.
Maar niet alleen de thrillseekers worden in All the Boys Love Mandy Lane teleurgesteld, ook de gorehounds komen er bekaaid vanaf. De moorden zijn enorm braaf vergeleken met het enorme aanbod horror dat bestaat. Waar het scenario zich leent voor veel en vooral expliciet bloedvergieten blijft creatieve doodslag uit. Helaas resteert dan enkel het wachten op een weinig inventieve plottwist tegen het einde.
