Fellini staat bekend als een regisseur die zeker in zijn latere films een stevige scheut magie en zelfs surrealisme incorporeerde waardoor er een unieke sfeer op het scherm getoverd werd. In La Strada is dit nog niet zozeer het geval, al kunnen we reeds enkele magische trekjes ontdekken in dit kleine drama dat we hier gepresenteerd krijgen. Verder zien we overduidelijke invloeden van het neorealisme dat ook al in zijn vroegere films doorschemerde.
La Strada vertelt het verhaal van de wat naïeve en simpel van geest zijnde Gelsomina, die door haar moeder voor een flinke duit verkocht wordt aan de circusklant Zampano. Samen trekken ze rond met motorfiets en kar van stad naar stad om daar hun kunstjes te vertonen. Zampano toont iedere keer zijn reuzenkrachten, terwijl Gelsomina dit alles orkestreert door middel van tromgeroffel en nadien rondgaat met de hoed om het geld in te zamelen. Ondanks hun succes wordt Gelsomina zeer slecht behandeld door de onsympathieke Zampano, waardoor ze stilaan afglijdt in een toestand van totale apathie. Gelukkig ontmoet ze op een dag de vrolijke koorddanser ‘de Gek’, niet toevallig een aartsvijand van Zampano.
Hoewel het verhaaltje redelijk simpel is, graaft deze film toch vrij diep wat betreft de opgeroepen emoties. We krijgen een dynamische karakterstudie voorgeschoteld waarbij zowel Gelsomina als Zampano stevig onder de loep genomen worden. Dit manifesteert zich in een hoopvolle zoektocht naar liefde, medeleven en betekenis in het leven. De veranderingen die beide hoofdrolspelers meemaken reflecteren hun weg naar persoonlijke verlossing die voor de één al beter bereikt zal worden dan voor de ander. Ondanks het feit dat het om een niet al te complex verhaaltje gaat, is de uitvoering allesbehalve standaard en krijgen we ook hier al enkele magische momenten en poëtische beelden te verwerken.
Qua thematiek zit het dus alvast goed, maar toch heeft de film ook zijn minpuntjes. Hoewel Giulietta Masina de verwarde Gelsomina erg sterk weet neer te zetten, oogt het vaak ook wat theatraal en sentimenteel. Hier hebben wel meer acteurs last van in deze film, waardoor het realistische toch wel een klein deukje krijgt. Er moet ook wel zeker vermeld worden dat Masina vaak erg goed overkomt en meermaals enkel en alleen met haar doordringende blikken tot diep in het hart weet door te dringen. De clowneske en zelfs slapstick-achtige inslagen zorgen ervoor dat het allemaal niet te zwaar wordt en bieden op de juiste momenten het nodige vertier.
La Strada behoort samen met Il Bidone en Le Notti di Cabiria (ook met de geweldige Masina trouwens) tot de trilogie van de Eenzaamheid van Fellini en dat zie je meteen. Het simpele verhaaltje krijgt een veel diepere lading door de spirituele zoektocht naar zingeving in het leven en weet door de nadruk te leggen op de kleinere momenten de kracht van de film de hoogte in te stuwen. Helaas moet ik wel bekennen dat zijn latere films (Otto e Mezzo, Amarcord) mij nog meer weten te bekoren, maar laat dat je er zeker niet van weerhouden deze te kijken. Kortom, een klein maar ontroerend drama met de typische Fellini touch en een symbolische achtergrond.
