Wanneer twee Amerikaanse tienermeisjes uit hun Parijse vakantieappartement worden ontvoert verdwijnen ze in een ondergronds netwerk van mensenhandel en prostitutie. Waar de ontvoerders geen rekening mee hielden is de mogelijkheid dat één van hun vaders best wel eens een CIA spion kon zijn. Een fatale fout, zo blijkt al snel, want in al zijn verbolgenheid reist hij af naar de Franse hoofdstad om zijn dochter terug te vinden. Een jacht op de slechteriken begint, maar ook een strijd tegen de klok.
Het verhaal van Taken is zo plausibel als elke andere standaard actieprent. Hiermee wordt een uitstekende basis gelegd voor veel gewelddadige momenten en een hoop onwaarschijnlijkheden. In al zijn rechtlijnigheid volgt de film een pad van genreclichés, waarop hoofdrolspeler Liam Neeson zich als ware actieheld ontplooit. Zich een weg banend langs duistere onderwereldfiguren en ander schimmig rapalje klimt hij steeds hoger op in de criminele top om deze vervolgens tot een bloedig halt te roepen. Hoewel Neeson (Batman Begins, Gangs of New York) vaker in een bijrol te zien is weet hij zich hier prima staande te houden als getrainde speurneus annex moordmachine. Al snel blijkt dat hij slechts 96 uur heeft voordat de kans om zijn dochter terug te vinden gereduceerd is tot nul.
Tot zover het verhaal, want doet dat er nu echt toe? Natuurlijk niet, zoals zo vaak dient het enkel als jassenhaak om zoveel mogelijk actie aan op te hangen. Gelukkig is dit behoorlijk degelijk uitgewerkt, ware het niet dat ook deze film gebukt gaat onder de hype van hypermontage. Drie shots per seconde staat gelijk aan spanning, zo lijkt het devies te luiden. Mijn devies luidt echter dat drie shots per seconde gelijk staat aan een compleet verlies aan overzicht. Vreselijk, maar vooral erg jammer. Het is daarom dat de film vooral buiten de actiemomenten overtuigt, de momenten waarop Neeson zijn training toepast om de daders te vinden in plaats van ze koud te maken.
Naast Neeson speelt Famke Janssen een kleine rol als zijn ex-vrouw en tevens moeder van verdwenen dochterlief, gespeeld door Maggie Grace die vooral bekend is uit de populaire televisieserie Lost. Beide dames acteren behoorlijk, maar het is wel duidelijk dat dit filmvehikel boven alles een eenmansguerrilla is.
Taken is geproduceerd en geschreven door Luc Besson die roem heeft vergaard met de ijzersterke thriller Léon en de science fiction parodie The Fifth Element. Nu presenteert hij ons een weinig vernieuwend staaltje popcornactie. Maar gelukkig is het eindproduct meer dan een acceptabel kooksel van clichématigheid. Ondanks de genoemde minpunten leveren Besson en regisseur Pierre Morel lekker simpel vermaak waarin één man weer voldoende blijkt om alle kwaadgezinde snoodaards de baas te kunnen. Niets mis mee.
Bekijk de trailer
